Autorka tego poradnika, Cordula Neuhaus,  jest uznaną w Niemczech specjalistką w zakresie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD). Napisała na ten temat wiele artykułów i publikacji, które zyskały uznanie w świecie nauki oraz popularność wśród czytelników. Publikacja zawiera fachowe informacje naukowe o reakcjach i zachowaniach dziecka z zaburzeniami tego typu oraz praktyczne rady na co dzień dla rodziców, opiekunów, wychowawców.

ADHD u dzieci charakteryzuje się: zaburzeniami koncentracji uwagi, nadmierną impulsywnością i nadmierną ruchliwością. Chociaż mówi się tu o deficycie uwagi, dzieci te w istocie zwracają uwagę na każdy bodziec i na tym właśnie polegają ich specyficzne trudności. Nie odróżniają one bowiem bodźców istotnych od nieistotnych. Reagują na wszystko, co się wokół dzieje, gdyż z dwóch przeciwstawnych procesów nerwowych – pobudzenia  i hamowania – górę bierze u nich pobudzenie. Wszystko to sprawia, iż dzieci
z ADHD mają trudności w nauce (dysleksja, dysgrafia) oraz w nawiązywaniu prawidłowych relacji z rówieśnikami.

Cordula Neuhaus w swojej książce zwraca szczególną uwagę na problemy, jakie stwarza rodzicom dziecko z ADHD. Przyczyny tego zaburzenia nie są do końca znane. Udowodniono, że nadpobudliwość jest uwarunkowana genetycznie i może być przekazywana z pokolenia na pokolenie. Autorka szczegółowo przedstawia wzorce zachowań nadpobudliwych ruchowo dzieci w pierwszym roku życia oraz podaje wskazówki rodzicom i wychowawcom, jak je zrozumieć i znaleźć odpowiednie rozwiązania. W wychowaniu dziecka z ADHD bardzo ważne jest danie mu poczucia bezpieczeństwa, zrozumienia i akceptacji. Mówiąc do niego, należy patrzeć mu w oczy, unikać rozbudowanych i wielokrotnie złożonych zdań, dbać, aby polecenia były krótkie i konkretne. Można także poprosić je, by powtórzyło naszą prośbę, co poprawi jego umiejętność słuchania i zapamiętywania. Dziecko nadpobudliwe musi mieć świadomość, że zasady obowiązują go w takim samym stopniu jak innych członków rodziny, a za nieodpowiednie zachowanie czeka go kara. Karać należy bezpośrednio po niepożądanym zachowaniu, w sposób adekwatny do przewinienia i nigdy nie stosować kar cielesnych. Nie należy karać zachowań wynikających z samego zaburzenia, takich jak wzmożona ruchliwość czy zapominanie o obowiązkach, bo dziecko nie potrafi nad nimi zapanować, a ponadto tego typu kary mogą wpłynąć na nasilenie objawów nadpobudliwości. Dziecko powinno czuć się akceptowane i kochane mimo że nie zawsze słucha i wykonuje polecenia rodziców tak, jakby tego chcieli. Rodzice powinni także pamiętać, że nie uczy się ono na podstawie obserwacji, więc dobrze jest ograniczyć komunikaty niewerbalne w wychowaniu dziecka
z ADHD, przykładając większą wagę do spokojnej, zwięzłej komunikacji słownej. Bardzo ważne jest też, by chwalić je za każdą, nawet najmniejszą ukończoną czynność (taką jak dopasowanie puzzla, odłożenie zabawki na miejsce), co wzmocni jego motywację do uważnego wykonywania poleceń. Ważne, aby w życie dziecka wprowadzić rutynę, na przykład kąpiel ma miejsce zawsze po kolacji – taki schemat dnia pomoże dziecku odnaleźć się wśród różnorodnych codziennych zajęć.

 C. Neuhaus uważa, iż wczesne rozpoznanie ADHD jest konieczne. Zwraca przy tym uwagę, że występujące u niemowląt objawy są często traktowane niepoważnie i bagatelizowane, nawet przez samych lekarzy. Autorka uważa, że od trzeciego roku życia dziecka należy zwracać szczególną uwagę na powstawanie opozycyjnych wzorców przekornych zachowań lub wczesnych objawów zaburzeń aspołecznych i możliwie szybko im przeciwdziałać.

Wychowanie dziecka z ADHD jest wyzwaniem nawet dla najbardziej cierpliwych rodziców. Należy pamiętać jednak, iż właściwe postępowanie może łagodzić objawy zaburzenia, a nawet doprowadzić do ich wygaszenia. ADHD może być nawet atutem, pod warunkiem że dziecko otrzyma w odpowiednim momencie pomoc, a nadpobudliwość i związane z nią energia, spontaniczność i zapał zostaną wykorzystane do rozwoju jego zainteresowań i pracy nad sobą.

 Anna Gawlik