ZAJĘCIA ADAPTACYJNE dla dzieci nowo przyjętych 

Serdecznie zapraszamy rodziców dzieci nowo przyjętych do naszego przedszkola wraz ze swoimi pociechami na zajęcia adaptacyjne, które odbędą się według harmonogramu poniżej:

26.08.2026 r. (środa) – w godz. 10:00-12:00

27.08.2026 r. (czwartek) – w godz. 15:00 – 17:00

28.08.2026 r. (piątek) – w godz. 10:00 – 12:00

Zajęcia mają na celu zapoznanie dzieci z nowym otoczeniem i nauczycielami, a rodzicom dadzą możliwość obserwacji
i wsparcia dziecka w tym procesie. W programie przewidziane są zabawy integracyjne, spacery po przedszkolu oraz aktywności dostosowane do wieku dzieci. Prosimy o zabranie ze sobą obuwia na zmianę oraz uśmiechu.
Zwracamy się z prośbą o potwierdzenie obecności na adres e-mail: p62@mjo.krakow.pl do 21.08.2026 r. (piątek).

Zajęcia adaptacyjne organizowane są w celu zminimalizowania stresu związanego z rozpoczęciem przedszkola
i ułatwienia dzieciom i rodzicom wejścia w nową sytuację. Podczas zajęć dzieci mają okazję poznać swoje przyszłe otoczenie, bawić się z rówieśnikami i nawiązać pierwsze relacje z nauczycielami. Rodzice z kolei mogą obserwować zachowanie dziecka, poznać zasady panujące w przedszkolu i uzyskać wsparcie w procesie adaptacji.

Znaczenie zajęć adaptacyjnych:

· zmniejszenie lęku separacyjnego u dzieci,

· ułatwienie dzieciom odnalezienia się w nowym środowisku,

· nawiązanie pierwszych relacji z rówieśnikami i nauczycielami,

· wsparcie rodziców w procesie adaptacji,

· kształtowanie pozytywnego nastawienia do przedszkola.

Pamiętaj, że obecność rodziców podczas zajęć adaptacyjnych jest bardzo ważna dla dziecka. Twoje wsparcie i spokój pomogą mu poczuć się pewniej i bezpieczniej w nowym otoczeniu.

Od września 2025 roku nie będzię już funkcjonował ogólny rachunek bankowy przedszkola, na który wpłacali Państwo należności za pobyt oraz wyżywienie dziecka w przedszkolu.

Na wrześniowych rachunkach za pobyt dziecka znajdziecie nowy, indywidualny numer rachunku bankowego przypisany do Państwa dziecka. Prosimy o wpłaty na ten rachunek.

Jak przebiega adaptacja dziecka 3-letniego do przedszkola?

Proces adaptacji trzylatka w dużej mierze wynika z jego kontaktów z rodzicami oraz dotychczasową stycznością z rówieśnikami. Jeśli była ona niewielka, a opiekunowie wykazywali się wobec dziecka nadopiekuńczością, maluch może potrzebować więcej czasu na przyzwyczajenie się do nowych warunków.

Ile trwa adaptacja w przedszkolu? 
Jest to kwestia indywidualna, uzależniona od fazy rozwoju, w której znajduje się dziecko. U niektórych może potrwać kilka dni, u innych kilka miesięcy, a niektóre maluchy nigdy nie przyzwyczają się do nowych warunków. Ważne, aby w żaden sposób nie przymuszać pociechy ani nie wywierać na niej presji. Codzienny płacz w przedszkolu z dużym prawdopodobieństwem będzie działał stresująco dla rodzica, ale należy pamiętać, że dziecko samo musi przyzwyczaić się do sytuacji.

Co można zrobić, aby adaptacja 3-latka w przedszkolu przebiegała sprawniej?
 Regularne rozmowy – bardzo ważne jest okazywanie zaciekawienia tym, co wydarzyło się w placówce. Rodzice powinni interesować się przeżyciami malucha, nie wykazując jednak natarczywości. Warto pozwolić dziecku ochłonąć przez pierwszych kilkadziesiąt minut po powrocie do domu, a dopiero później zapytać jak minął mu dzień. W przeciwnym wypadku maluch może zacząć odczuwać stres, nie chcąc odpowiadać na zadawane pytania.

 Opowiadanie o własnych przeżyciach – adaptacja dzieci 3-letnich do przedszkola przebiegnie szybciej, jeśli będą wiedzieć, że pobyt w przedszkolu jest rzeczą normalną, przez którą przechodzi każdy. Maluchy chętnie słuchają o przeżyciach rodziców i ich przygodach w tym wieku. Warto mówić przede wszystkim o tym, co sprawiało największą radość.
 Wydłużanie czasu pobytu – trzylatki nie mają poczucia czasu na podobnym poziomie jak starsze dzieci, dlatego warto, aby początkowy pobyt w placówce był zaledwie kilkugodzinny. Z upływem tygodni należy go stopniowo wydłużać, obserwując reakcję malucha.

Drodzy Rodzice! Każde dziecko rozpoczynające przygodę z przedszkolem jest bardzo
ciekawe tego, co nowe, ale i nieco przerażone nieznaną mu sytuacją. Aby ułatwić dziecku
start i od pierwszych dni pobytu w naszym przedszkolu budować poczucie bezpieczeństwa,
prosimy o wyposażenie swojej pociechy w podstawową wyprawkę.

• Niezbędne jest obuwie zamienne, najlepiej zapinane na rzepy – maluch w łatwy sposób
  może je zapinać i odpinać.
• Nie zapomnijcie Państwo przygotować dziecku zapasowych ubrań zapakowanych w
  podpisany worek i umieszczony w szatni (majtki, rajstopki, podkoszulki, spodenki,
  skarpetki). Przykra niespodzianka może przytrafić się każdemu.
• Należy zabrać ze sobą małą poduszkę pod głowę, dużą poszwę (160cm x 200cm) tylko
  na koc, którym dysponuje przedszkole oraz piżamę. Pamiętajcie Państwo o podpisaniu ich
  imieniem.

Wyposażenie przedszkolaka – grupy II, II, IV
Drodzy Rodzice! Prosimy o wyposażenie swojej pociechy w podstawową wyprawkę.
 Obuwie zamienne.
 Zapasowe ubrania ( majtki, rajstopki, podkoszulki, spodenki, skarpetki). Przykra
niespodzianka może przytrafić się każdemu.
 Podpisany imieniem i nazwiskiem worek ze strojem do gimnastyki korekcyjnej
(podkoszulek + krótkie spodenki, legginsy).
Nie zakupujcie dla dziecka wyprawki plastycznej, gdyż takiego zakupu dokonuje przedszkole
po wcześniejszym uzgodnieniu z nauczycielkami grupy.

Odbiór dzieci
Drodzy Rodzice! Dziecko może być odbierane z przedszkola tylko przez Rodziców lub osobę
dorosłą mającą pisemne upoważnienie Rodziców. Pisemne upoważnienie składamy na
początku roku szkolnego z podaniem imienia, nazwiska i numeru dowodu osobistego osoby
upoważnianej u nauczycielek w poszczególnych grupach.

Drodzy Rodzice!

ZAJĘCIA ADAPTACYJNE dla dzieci nowo przyjętych !

Serdecznie zapraszamy rodziców dzieci nowo przyjętych do naszego przedszkola wraz ze swoimi pociechami na zajęcia adaptacyjne, które odbędą się według harmonogramu poniżej:

27.08.2025 r. (środa) – od godz. 10:00 do godz. 12:00

28.08.2025 r. (czwartek) – od godz. 10:00 do godz. 12:00

29.08.2025 r. (piątek) – od godz. 14:00 do godz. 16:00

Zajęcia mają na celu zapoznanie dzieci z nowym otoczeniem i nauczycielami, a rodzicom dadzą możliwość obserwacji i wsparcia dziecka w tym procesie. W programie przewidziane są zabawy integracyjne, spacery po przedszkolu oraz aktywności dostosowane do wieku dzieci. Prosimy o zabranie ze sobą obuwia na zmianę oraz uśmiechu. Prosimy o potwierdzenie obecności  na adres e-mail: przedszkole62@gmail.com do 13.08.2025 r. (środa).

Rodzicu!

Zajęcia adaptacyjne organizowane są w celu zminimalizowania stresu związanego z rozpoczęciem przedszkola i ułatwienia dzieciom i rodzicom wejścia w nową sytuację. Podczas zajęć dzieci mają okazję poznać swoje przyszłe otoczenie, bawić się z rówieśnikami i nawiązać pierwsze relacje z nauczycielami. Rodzice z kolei mogą obserwować zachowanie dziecka, poznać zasady panujące w przedszkolu i uzyskać wsparcie w procesie adaptacji.

Znaczenie zajęć adaptacyjnych:

·       Zmniejszenie lęku separacyjnego u dzieci,

·       Ułatwienie dzieciom odnalezienia się w nowym środowisku,

·       Nawiązanie pierwszych relacji z rówieśnikami i nauczycielami,

·       Wsparcie rodziców w procesie adaptacji, Kształtowanie pozytywnego nastawienia do przedszkola. 

Rodzicu!

Pamiętaj, że obecność rodziców podczas zajęć adaptacyjnych jest bardzo ważna dla dziecka. Twoje wsparcie i spokój pomogą mu poczuć się pewniej i bezpieczniej w nowym otoczeniu

Serdecznie zapraszamy do zapisów dzieci do Samorządowego Przedszkola nr 62 w Krakowie.

Od czego zaczynamy kiedy dziecko przychodzi do naszego przedszkola?

Od zapewnienia poczucia bezpieczeństwa, tak, by chciało otwierać się na nowe doświadczenia i nowe osoby.

Moment zaakceptowania przez dziecko osoby, która z nim pracuje oraz zaakceptowania nowego miejsca, jest bazą dla edukacji i procesu wychowania.

Dlaczego My?

• wieloletnie doświadczenie w edukacji na najwyższym poziomie
• indywidualne podejście do każdego dziecka
• ciepła i profesjonalna opieka: nauczyciel wychowania przedszkolnego, psycholog, logopeda, pedagog specjalny
• urokliwe, spokojne miejsce z dużym, bezpiecznym ogrodem
• świetnie skomunikowana okolica
• opieka w godzinach 6:30 – 17:00, od poniedziałku do piątku
• język angielski
• zajęcia rytmiczno – muzyczne
• zajęcia taneczne
• zajęcia logopedyczne – gimnastyka buzi i języka oraz profilaktyka wtórna dzieci
• zajęcia z psychologiem – poznawanie swoich potrzeb i emocji, psychoedukacja
• edukację przedszkolną zgodną z podstawą programową MEN
• gry i zabawy ruchowe (codziennie)
• zajęcia plastyczne różnymi technikami
• wspólne świętowanie urodzin
• zabawy w ogrodzie, spacery po okolicy, liczne wycieczki
• ciekawe, twórcze zabawy: muzyka, język angielski, gimnastyka profilaktyczna z elementami integracji sensorycznej, zajęcia edukacyjne, zabawy plastyczne
• nowoczesne pomoce dydaktyczne i zabawki edukacyjne

I tak pierwsze próby jedzenia obserwuje się już u rocznego dziecka. Polegają one na sięganiu po łyżeczkę w czasie karmienia. Mając półtora roku maluch potrafi trafić łyżeczką do buzi, a za następne pół roku będzie samodzielnie jadło. Umiejętności jedzenia nabędzie pod warunkiem, że rodzice pozwolą mu na próbowanie, bo tylko trening czyni mistrza.

Poprzez eksplorację dziecko rozwija swoje możliwości, poznaje własną odrębność i stopniowo kształtuje tożsamość. Dążenie do samodzielności jest trudne dla dziecka, gdyż z jednej strony chce – “Ja sam/sama”, a z drugiej strony obawia się, bo to wymaga trudu i odwagi. Jeśli dziecku coś nie wychodzi, należy okazywać szacunek dla jego zmagań i zachęcać do ponawiania prób. Krytyka, często słyszane negatywne oceny nie skłaniają dziecka do podejmowania kolejnych zmagań. Co ważniejsze – obniżają jego samoocenę.  Niska ocena własnych możliwości powoduje, że stopniowo traci motywację do wysiłku Tak więc, zależnie od postępowania rodziców, samodzielność można rozwijać lub ograniczać, a nawet tłumić. Kochać dziecko mądrze to stawiać mu wymagania. Wymagania powinny być odpowiednie do jego wieku i możliwości, przy czym im starsze tym więcej samodzielności i odpowiedzialności. Naukę samodzielności można porównać do nauki jazdy na rowerze: gdy nadejdzie stosowny czas, należy puścić kijek.

Jakie trudności mają rodzice w pozwalaniu dziecku na samodzielne działanie? Podczas zajęć Szkoły dla Rodziców i Wychowawców (są to warsztaty umiejętności wychowawczych, opartych na koncepcji Thomasa Gordona i książkach A. Faber, E. Mazlish) najczęściej padają następujące odpowiedzi:

• lęk, że zrobi sobie krzywdę,
• jest to dla niego za trudne,
• brak czasu/cierpliwości opiekunów na powolne, często nieudane próby wykonania czynności,
• w ocenie rodzica dziecko jest niezaradne oraz nieodpowiedzialne i koniecznie wymaga pomocy,
• przekonanie, że jeszcze się w życiu napracuje.

Dziecko, które będzie mogło swobodnie rozwijać samodzielność, w przyszłości będzie zaradne, odpowiedzialne, wierzące we własne siły, odważne w pokonywaniu trudności i podejmowaniu decyzji. Z kolei ograniczanie samodzielności z czasem prowadzi do zależności dziecka od rodziców. Pozostając w pozycji zależności przeżywa różne negatywne uczucia, wśród których dominują: bezradność, złość, sprzeciw, wrogość. Potem te stany emocjonalne dziecko często odreagowuje właśnie na rodzicach. Osiąganie przez dziecko kolejnych kroków w zakresie samodzielności może w rodzicach budzić mieszane uczucia: dumę, że już potrafi, obawę o jego bezpieczeństwo, poczucie pustki i oddalenia, że są mu już niepotrzebni. Tymczasem rodzice od chwili narodzenia się dziecka muszą pamiętać, że kiedyś odejdzie i będzie prowadzić samodzielne życie.  Wychowanie ma na celu pomóc mu stać się niezależnym od rodziców, umiejącym dokonywać ważnych życiowych wyborów. Im bardziej będzie samodzielne, tym w życiu będzie mu lżej. Mądra miłość od dzieciństwa zachęca do samodzielności, indywidualności, niezależności od otoczenia. Wychowywać to zrezygnować z wyręczania, pozwolić na zmaganie się z własnymi problemami, a nawet na uczenie się na własnych błędach. Troska o bezpieczeństwo jest konieczna, ale w granicach zdrowego rozsądku. Każde dziecko ma własne tempo rozwoju i należy zezwalać na taki zakres samodzielności, na jaki pozwalają jego aktualne możliwości. Niewątpliwie dorastanie, stopniowe odsuwanie się dziecka od rodziców, wizja jego odejścia z domu mogą być trudne dla rodziców. Szczególnie trudne jest dla rodziców nadopiekuńczych, którzy nadmiernie wyręczają i ochraniają dziecko przed trudnościami. Zamiast pomagać dziecku w rozwoju zaspokajają swoje potrzeby, tym samym blokując jego rozwój. Jest to krzywda dla dziecka, bo osiągnąwszy wiek dojrzały, nie będzie umiało zmagać się z trudnościami, ciągle będzie oczekiwało wsparcia od innych. Może zdarzyć się i tak, że w którymś momencie dorastania zbuntuje się i zechce wyrwać się spod kontroli. A to przeważnie prowadzi do poważnych trudności wychowawczych.

Jak zatem wspierać samodzielność dziecka?

Oto kilka praktycznych rad:

1. Na miarę wieku i możliwości pozwalaj dziecku na ćwiczenie nowych umiejętności.
2. Nie ochraniaj nadmiernie przed doświadczaniem niepowodzenia.
3. Okazuj szacunek dla dziecięcych zmagań.
4. W sytuacji niepowodzenia zachęcaj do ponawiania prób.
5. Nie uzależniaj dziecka od siebie, ono ma prawo do autonomii.
6. Okazuj cierpliwość, dziecko potrzebuje wielu prób, by opanować określoną umiejętność.
7. Nie wyręczaj dziecka. Przysłowie mówi: Gdzie za dobra matka, tam leniwa córka?

ADHD u dzieci charakteryzuje się: zaburzeniami koncentracji uwagi, nadmierną impulsywnością i nadmierną ruchliwością. Chociaż mówi się tu o deficycie uwagi, dzieci te w istocie zwracają uwagę na każdy bodziec i na tym właśnie polegają ich specyficzne trudności. Nie odróżniają one bowiem bodźców istotnych od nieistotnych. Reagują na wszystko, co się wokół dzieje, gdyż z dwóch przeciwstawnych procesów nerwowych – pobudzenia  i hamowania – górę bierze u nich pobudzenie. Wszystko to sprawia, iż dzieci
z ADHD mają trudności w nauce (dysleksja, dysgrafia) oraz w nawiązywaniu prawidłowych relacji z rówieśnikami.

Cordula Neuhaus w swojej książce zwraca szczególną uwagę na problemy, jakie stwarza rodzicom dziecko z ADHD. Przyczyny tego zaburzenia nie są do końca znane. Udowodniono, że nadpobudliwość jest uwarunkowana genetycznie i może być przekazywana z pokolenia na pokolenie. Autorka szczegółowo przedstawia wzorce zachowań nadpobudliwych ruchowo dzieci w pierwszym roku życia oraz podaje wskazówki rodzicom i wychowawcom, jak je zrozumieć i znaleźć odpowiednie rozwiązania. W wychowaniu dziecka z ADHD bardzo ważne jest danie mu poczucia bezpieczeństwa, zrozumienia i akceptacji. Mówiąc do niego, należy patrzeć mu w oczy, unikać rozbudowanych i wielokrotnie złożonych zdań, dbać, aby polecenia były krótkie i konkretne. Można także poprosić je, by powtórzyło naszą prośbę, co poprawi jego umiejętność słuchania i zapamiętywania. Dziecko nadpobudliwe musi mieć świadomość, że zasady obowiązują go w takim samym stopniu jak innych członków rodziny, a za nieodpowiednie zachowanie czeka go kara. Karać należy bezpośrednio po niepożądanym zachowaniu, w sposób adekwatny do przewinienia i nigdy nie stosować kar cielesnych. Nie należy karać zachowań wynikających z samego zaburzenia, takich jak wzmożona ruchliwość czy zapominanie o obowiązkach, bo dziecko nie potrafi nad nimi zapanować, a ponadto tego typu kary mogą wpłynąć na nasilenie objawów nadpobudliwości. Dziecko powinno czuć się akceptowane i kochane mimo że nie zawsze słucha i wykonuje polecenia rodziców tak, jakby tego chcieli. Rodzice powinni także pamiętać, że nie uczy się ono na podstawie obserwacji, więc dobrze jest ograniczyć komunikaty niewerbalne w wychowaniu dziecka
z ADHD, przykładając większą wagę do spokojnej, zwięzłej komunikacji słownej. Bardzo ważne jest też, by chwalić je za każdą, nawet najmniejszą ukończoną czynność (taką jak dopasowanie puzzla, odłożenie zabawki na miejsce), co wzmocni jego motywację do uważnego wykonywania poleceń. Ważne, aby w życie dziecka wprowadzić rutynę, na przykład kąpiel ma miejsce zawsze po kolacji – taki schemat dnia pomoże dziecku odnaleźć się wśród różnorodnych codziennych zajęć.

 C. Neuhaus uważa, iż wczesne rozpoznanie ADHD jest konieczne. Zwraca przy tym uwagę, że występujące u niemowląt objawy są często traktowane niepoważnie i bagatelizowane, nawet przez samych lekarzy. Autorka uważa, że od trzeciego roku życia dziecka należy zwracać szczególną uwagę na powstawanie opozycyjnych wzorców przekornych zachowań lub wczesnych objawów zaburzeń aspołecznych i możliwie szybko im przeciwdziałać.

Wychowanie dziecka z ADHD jest wyzwaniem nawet dla najbardziej cierpliwych rodziców. Należy pamiętać jednak, iż właściwe postępowanie może łagodzić objawy zaburzenia, a nawet doprowadzić do ich wygaszenia. ADHD może być nawet atutem, pod warunkiem że dziecko otrzyma w odpowiednim momencie pomoc, a nadpobudliwość i związane z nią energia, spontaniczność i zapał zostaną wykorzystane do rozwoju jego zainteresowań i pracy nad sobą.

 Anna Gawlik